Bugun...


Halise TEKBAŞ

facebook-paylas
ÇOCUKLUĞUMUN ESKİ ADANA’SI VE MEYDAN MAHALLESİ
Tarih: 18-11-2026 14:25:00 Güncelleme: 18-11-2026 14:25:00


Takvimler geriye sarıldığında; portakal, limon ve turunç kokularının caddeleri sardığı, insan kalplerinin henüz kirlenmediği, komşuluğun bir "can" olmak anlamına geldiği o eski günlere gider yollarım. Bugün beton binaların, koca koca apartmanların yükseldiği yerlerde; bir zamanlar bülbüllerin şakıdığı bahçeler, çocuk sesleriyle çınlayan arsalar ve hayatı bütün saflığıyla kucaklayan mahallelerimiz vardı. O yıllar, benim için sadece birer geçmiş zaman hatırası değil; insanlığın, dostluğun ve en saf haliyle çocukluğumun altın çağıydı.

Daha küçücük bir çocuktum mahalleden mahalleye taşınırken... Hayat yolculuğumun ilk duraklarından biri, Adana’nın o serin nefesi olan Eski Baraj çevresiydi. Seyhan Nehri’nin coşkulu aktığı, ağaçların gölgesinde yaz sıcağının kırıldığı o ilk çocukluk demlerim suyun sesiyle biçimlendi. Ardından Mirza Çelebi Mahallesi’nin o buram buram esnaf ve komşuluk kokan sokaklarına, oradan da Denizli Mahallesi’nin sımsıcak hayatına bıraktım adımlarımı. Şehrin bu köklü mahallelerinde büyümek; saygının, selamın, komşu kapısını çalmanın ne demek olduğunu daha o yaşlarda ruhuma kazıdı.

Sonrasında durağım, şimdiki adıyla Meydan Mahallesi, o zamanki adıyla Yeşilyuva oldu. Mahalle ilk kurulduğunda hepsi topu 15-20 haneden ibaretti. Evler az, komşular yakın, yürekler birbiriyle bütünleşmişti. Mahallenin hemen yanında bir oksijen fabrikası bulunur, onun da bitişiğinde uzayıp giden mis kokulu portakal bahçeleri yer alırdı. Bahçelerin bittiği yer ise tarlaydı; tarlalarda buğdaylar, mısırlar boy verirdi.

O dönemde çocuk olmak, doğanın tam ortasında özgürce nefes almaktı. Okulumuz Necatibey İlkokulu’ydu. Her gün evimden çıkar, mahallenin o meşhur Çamlık yolundan okulumuza yürürdük. Çünkü o yıllarda yollarda sadece çocuklar ve yayalar olmazdı; atla koşu yapanlar geçerdi aramızdan, biz çocuklar da korkuyla bir kenara çekiliverirdik. Havanın ısındığı, baharın müjdelendiği günler ise başka bir hareketliliğin habercisiydi; Çingeneler göç eder, çadırlarını kurardı. Büyüklerimizden gördüğümüz o masum tedirginlikle biraz çekinir, ama hayatın akışına ayak uydururduk.

Zamanla mahalle de büyüdü, evler çoğaldı. Oksijen fabrikasının yanındaki arsaya yeni evler yapıldığında, okulumuzdan bir bayan öğretmen de oraya taşınmıştı. Fabrikanın sahibi, borularla dışarıya sıcak su verir, mahalleli kadınlar o sudan faydalandıkça komşuluk bağlarımız bu küçük detaylarla bile sımsıkı örülürdü.

Bir de o dönemin unutulmaz simgesi vardı: Gece bekçisi... Elinde feneri, dilinde düdüğüyle sokaklarda tur atar, mahalleye huzur ve güven verirken hepimizin içini rahatlatırdı. Evlerimizde henüz elektrik yoktu; gaz lambasının o titrek ama sıcak ışığında otururduk akşamları. Gül bahçeleri, Daloğlu mahallesinin oralardaki pırasa bahçeleri ve bir tarafta uzanan sazlıklar... O sazlıklardan gelen çakal sesleri bile o günün çocuklarına korkudan ziyade macera dolu bir hayatın parçası gibi gelirdi.

Çocukluğum, Adana denince aklıma beton binalar, bugünün kalabalığı gelmez; benim aklım hep o eski, masum Adana’da, çocukluğumun geçtiği, büyüyüp yetiştiğim Meydan Mahallesi’nde kalır. Mahallem benim orası çünkü; köklerimin, anılarımın, ilk sevinçlerimin ve hayatı öğrendiğim toprakların evidir. O eski günleri, o sıcak dostlukları, sokağın tozunu yuttuğum anları öyle bir özlüyorum ki... İçimdeki o hasret hiç dinmiyor.

Meydan Mahallesi’nde sokaklar bizim kocaman oyun bahçemizdi. Akşama kadar dondurucu sıcakta veya güneşin altında yorulmak bilmeden koşar, toz toprak içinde kalırdık. Mesela evimizin yakınlarında kocaman bir pırasa tarlası vardı; arkadaşlarımla o pırasa tarlasına gider, yeşillikler arasında saklanır, oyunlar oynardık. Oralarda ip atlar, seksek çizer, taştan kaleler yapar, mahallenin sesini cıvıl cıvıl çınlatırdık. Arkadaşlarımla özgürce sokaklarda top koşturduğumuz o günler ömrümün en güzel çağlarıydı.

Hele mahallemize o dönemin neşesi olan ayı oynatıcıları geldiğinde yer yerinden oynardı. Hayret,ve ürkekle  biraz da tatlı bir korkuyla seyrederdik o anları. Çocuk kalbimizle ne kadar da heyecanlanırdık!

Çocukluk anılarım gözümün önüne geldikçe teknolojiyle ilk tanıştığımız o masum günler sızlar içimde. Babam ilk bize, ben çok küçükken, önü fileli gibi duran harika bir radyo almıştı; o radyoyu hiç unutmam, bizim için adeta sihirli bir kutuydu.

Aradan yıllar geçti; bir gün yine babam eve radyoya benzer, daha önce hiç görmediğimiz gizemli bir şey getirdi. Merakla bakıyorduk. Babam gülerek "Hadi konuşun" dedi. Konuşurken sesimizi kaydediyormuş meğer! Plak değil, bir teyp idi o. Kasetin bir o tarafa bir diğer tarafa sarılışını büyük bir hayranlıkla izlerdik.

1973-1974-1975’li yıllarda ise plaklarla tanıştık. Evimizde plakçalarımız vardı, yıl 1975 Tüdanya’nın o muhteşem şarkıları ikimiz ‘Bir Fidanız’ı durmadan çalardık. Annemin ismi Fidan’dı; ondan dolayı Tülay’ın o dönemin unutulmaz "İkimiz bir fidanız" şarkısını evire çevire evimizde durmaksızın çalardık. Niye mi? Şarkıda annemizin ismi geçiyor diye nasıl da mutlu olur, gururlanırdık!

Eski Adana evlerinin avlularında hayat bir başka akardı. Avluda büyük kazanlar kurulur, çamaşırlar kaynatılarak yıkanırdı. Başka günlerde ise mis kokulu hamurlar yoğurulur, ekmekler, börekler ve nefis sıkmalar yapılırdı. Yapılan o güzel hamur işleri sadece bize değil, komşulara da tabaklarla ulaştırılır; komşularımız gelip birlikte yer, o lokmaları paylaşmanın huzurunu yaşarlardı.

Babam çok iyi bir insan, dürüst bir inşaat ustasıydı; kendi işini yapar, kocaman yüreğiyle hep merhamet saçardı etrafına. Annem de öyleydi. Komşularımız da bir o kadar iyiydi; kötülük kalplerinden geçmezdi, kavga nedir bilmezlerdi. Kim ne yemek yapsa, kokusu komşuya gider, hemen bir tabağı diğerine ulaştırılırdı.

Ramazan ayları Meydan Mahallesi'nde bambaşka bir coşkuyla yaşanırdı. İftara doğru damlara kilimler serilir, iftarlıklar özenle hazırlanır, hep birlikte o anın gelmesi beklenirdi. Evimizin hemen dibinde, duvarın hemen yanında bir cami vardı Meydan Mahallesi'nde; ezan sesi doğrudan evimize, kulağımıza dolardı. O ezan sesini büyük bir heyecanla beklerdik. Sıcak yaz günlerinde büyük kovalarla buzlu sular hazırlar, oruçluyken o buzlu suyu içtiğimiz anların serinliğini ve lezzetini ömrüm boyunca unutamadım.

Bayramlar o eski Adana’da fevkalade bir büyüydü. Mahalle aralarına o eski, ahşap dönme dolaplar kurulurdu. Bayramda topladığımız harçlıkları cebimize bastığımız gibi koşa koşa o dönme dolaplara binerdik. Gökyüzüne doğru yükselirken rüzgar yüzümüze vurur, dünyanın en mutlu çocukları olurduk. Bayram sabahı erken kalkılır; önce canım annemin, babamın ellerini öperdik. Ardından amcamın, sonra komşularımızın kapısını çalardık. Çocuktuk ya; ellerimize yakılan kınaları birbirimize gururla gösterirdik. Sokak sokak gezerek büyüklerin ellerini öper, şekerler ve harçlıklar toplardık.

Yıllar geçip biraz daha büyüyüp genç bir kız olduğum dönemlerde, mahallemizdeki komşumuzun kızıyla bir araya gelip dantel örmeyi, nakış işlemeyi öğrenirdik. Elimizi attığımız her el emeği, o dönemin sabırlı ve üretken ruhunu yansıtırdı.

Şimdi o eski günleri, pırasa tarlalarını, fileli radyoyu, o komşularımızı, o neşeli sokakları arıyorum ama hiçbiri yok artık. O güzel insanlar Hakk'ın rahmetine kavuştu; geriye çocuklarının, torunlarının sesleri ve bizim hafızalarımız kaldı. Geri dönmek mümkün değil bilirim, ama her hatırladığımda yüreğim titrer, gözlerim dolar. Ne mutlu o eski Adana'yı görenlere, o tertemiz dostlukları yaşayanlara. Çocukluğumun Meydan Mahallemin ve Adana’mın tüm mahalleleri  kalbimin en baş köşesinde hep o eski, güzel ve masum haliyle yaşamaya devam edecek.

O dönemlerde şimdiki gibi dolmuşlar, otobüsler hayatımızın merkezinde değildi; her yer yeşildi, tarlaydı, bahçeydi ve şimdiki gibi devasa çok katlı binalar henüz Adana’nın o göğe uzanan siluetini kirletmemişti. Şimdikinin aksine Havaalanı çevresi ve boş alanlar bizim en özgür oyun alanlarımızdan biriydi. Geniş çayırlıklarında uçurtma uçurur, özgürce koşturur, tepemizden geçen uçakların kalkışını hayranlıkla izlerdim.



Bu yazı 202 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
  • BUGÜN
  • BU HAFTA
  • BU AY
SON YORUMLANANLAR
  • HABERLER
  • VİDEOLAR
HABER ARŞİVİ
HAVA DURUMU
PUAN DURUMU
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
resmi ilanlar
GAZETEMİZ

Web sitemize nasıl ulaştınız?


NAMAZ VAKİTLERİ
GÜNLÜK BURÇ
nöbetçi eczaneler
HABER ARA
Bizi Takip Edin :
Facebook Twitter Google Youtube RSS
YUKARI