​Hayat bazen bizden uzakta akıp gider, biz ise zamanın durduğu o anlarda sadece hasretle nefes alıp veririz. İnsan, ömrünün en güzel yerini kime saklar? Hangi gülüşe, hangi sıcak ellere bağlar yüreğini? Uzakta olunca adı hasret olur, yakın olunca vuslat ama hiçbir zaman bitmez o açlık.

​Özlüyorum... Dokunamadığım, dokunduğum zamanda doyamadığım yüzünü özlüyorum.

 Uzaktan bakıp iç geçirmek yetmiyor bazen; yanındayken saniyelerin yelkovanı koşturması, zamanın avuçlarımızdan kayıp gitmesi insanı daha da hırpalıyor. Kokusunu içine çekmeye doyamadan, ellerini bırakmaya kıyamadan geçen o anların hafızada bıraktığı tat, ne acı ne de tatlı; tam orta yerinde büyük bir özlem düğümü.

​Tuttuğum zamanda bırakamadığım ellerini özlüyorum. İnsan sevdiğinin elini tutunca dünyayı unuttuğunu sanır oysa asıl gerçeği o anlarda anlar. Ne elleri soğuyor insanla ne de yüreği ısınıyor sensizlikle. Gecenin en sinsi saatinde düşen o ansızın hatıralar, insanın boğazına düğümlenen o kelimeler hep bu yüzden değil mi?

​Uzaklıklar araya dağlar, yollar koysa da yüreğin kuşu hep o aynı adrese uçuyor. Ne yollar bitiyor ne de içimizdeki bu sönmeyen ateş. Sadece beklemek düşüyor insana; sessizce, derinden, hiç kimseye duyurmadan.

​Çünkü sevmek biraz da doyamamaktır. Gözüne bakarken gözünün daldığı yerde kalmak, elini tutarken bir daha hiç bırakamayacak gibi sıkı sıkı sarılmaktır.

 Ve ben şimdi, tam da o doyamadığım anların hasretiyle sesleniyorum sessizliğe:

​