Bugun...


Halise TEKBAŞ

facebook-paylas
SÜKÛNETE BÜRÜNEN ZAMAN VE SIKILAN ANILAR: 10 KASIM’IN GÖLGESİNDE
Tarih: 11-11-2026 19:13:00 Güncelleme: 11-11-2026 19:13:00


Kasım ayının o kendine has, nemli ve soğuk rüzgârı pencerelere vururken, takvimler yeniden o en ağır, en gururlu ama bir o kadar da hüzünlü güne dayanıyor. Saat sekizi elli dokuz geçe başlayan o amansız geri sayım, sadece bir zaman diliminin tükenişi değil; bir ulusun kalbinde hiç dinmeyen, her yıl aynı tazelikle kanayan o derin sızının yeniden uyanışıdır. Dışarıda yapraklar bir bir toprağa düşerken, sokakların ve zihinlerin üzerine çöken o ağır sessizlik, batan bir güneşin ardından geride kalan yetim bir aydınlığın çığlığı gibidir. Öyle anlar gelir ki, kelimeler boğazda düğümleniyor, dil lal oluyor ve vakit tam dokuzu beş geçeyi gösterdiğinde, zaman adeta nefesini tutup saygı duruşuna geçiyor.

Bir lideri kaybetmenin acısı, aradan geçen onlarca yıla rağmen nasıl olur da hiç eksilmez, aksine her geçen mevsimle birlikte daha da derinleşir? Çünkü giden sadece bir fani, toprağa düşen sadece bir beden değildir. O’nun gidişiyle birlikte bir neslin çocukluğu, bir ülkenin yeniden doğuş sancısı ve hürriyet uğruna ödenen onca ağır bedel, o saniyenin içine sıkışıp kalmıştır. Siren sesleri şehri ve ruhu baştan başa kapladığında, gözlerden süzülen her bir damla yaş, geçmişin o şanlı ama bir o kadar da fedakârlık dolu sayfalarına yazılmış dilsiz birer mektuptur. İnsan en çok da O’nun yokluğunda, bıraktığı o devasa mirasın ve o sarsılmaz iradenin gölgesinde Kendi yalnızlığıyla yüzleştiğinde üşüyor.

Gündüzün o yapay koşturmacasında, kalabalıkların arasında tebessümün arkasına gizlenen ne kadar hüzün varsa, 10 Kasım sabahı o sirenlerin uzun uğultusuyla birlikte bütünüyle gün yüzüne çıkar. Dışarıdan bakıldığında dimdik durmaya çalışan bir halk, o an kalbinin en derin mahzeninde sakladığı o büyük özlemin ağırlığıyla bükülür. Zihinlerimiz geçmişin o gururlu hatıralarına sığınmak ister; Cephelerde yazılan destanları, yokluktan var edilen bir cumhuriyeti ve gözlerindeki o masmavi inancı hatırlarız. Lakin kalbin hafızası öyledir ki, en soluk anılarda bile O’nun sesini, milletine olan o sınırsız sevgisini ve "Benim naçiz vücudum bir gün elbet toprak olacaktır..." derkenki o vakur kabullenişini ilk günkü tazeliğiyle saklar.

Zaman geçer, mevsimler birbirini kovalayıp durur; loş sokakların gölgesinde yürürken ayak seslerimiz yabancılaşır şehre. Buz kesmiş gecelerin ayazı camları döverken, 10 Kasım’ın arifesindeki o hüznün rüzgârı sadece sokakları değil, ruhumuzun en mahrem odalarını da darmadağın eder. Bıraktığı o büyük fikrin, gösterdiği o aydınlık yolun ortasında durup geriye baktığımızda, O’nsuz geçen her yılın aslında o ilk günkü acıyı ve sorumluluğu bağrında taşıdığını fark ederiz. Gözlerimizde kilitli kalan o mahrem hatıra gibi, ruhumuzun üzerinde uçuşan o anılar da içimizde dinmeyen bir sızı gibi sızlar. O’na verilen ama belki de söylemeye kelimelerin yetmediği o dilsiz minnet çığlıkları, dönüp dolaşıp yine kendi yüreğimizi kanatır.

Bu yas bir zayıflık değil, ruhun kendi hakikatine, kendi kurtarıcısına ve kurucusuna duyduğu o en saf, en sarsılmaz sadakatidir. Fikirlerin ölmediği, aşkın ve davaya olan inancın bitmediği o enkazsız mirasın üzerinde, dünya dönmeye devam etse de kalp inatla o 9.05 geçedeki duraklamayı korur. Gizlenen her gözyaşı, Anıtkabir’in o soğuk ama bir o kadar da sıcak mermerlerine düşen her bir karanfil, aslında bu milletin bağrındaki o sevginin ne kadar derin, ne kadar saf ve ne kadar gerçek olduğunun en sessiz şahididir. Kimse görmez, kimse tam anlamıyla bilemez; çünkü bu acı da, bu sarsılmaz saygı da sadece bu topraklara ait olan en mahrem hazinedir.

Gözlerimizi ufka çevirdiğimizde, O’nun bize emanet ettiği o aydınlık yarınların sorumluluğunu ve ağırlığını hissederiz. Nereye baksak O’nun izi, hangi devrimi düşünsek O’nun keskin zekâsı ve vizyonu çıkar karşımıza. Lakin o yokluk, o bitmek bilmeyen özlem, her 10 Kasım sabahı göğsümüze saplanan o keskin sızıyla yeniden yüzleştirir bizi. Dünya üzerimize kapılarını kapatsa da, zaman adeta yaşlansa da, O’nun fikirlerinin tazeliği karşısında hüznümüz gururumuza karışır.

Kelimelerin bittiği, seslerin sükûnete büründüğü ve bütün ülkenin tek bir yürek olup aynı saniyede durduğu o son eşikte; gökyüzüne sığınak yaptığımız yıldızların altında yine O’nun adını sayıveriyoruz. Delice esen rüzgârlar bayrakları yarıya indirirken, içimizdeki o sarsılmaz hatırana ve bıraktığı o kutsal emanete tutunmaktan başka çaremiz kalmıyor.

Sesler susar, sirenler çalmaya başlar, dünya durur ve sabaha kadar o saklı damlalar düşer bu aziz toprağın bağrına. Ve insan, bütün o dilsiz feryatların, gizlenen yaşların ve bitmeyen özlemin ortasında, kendi kalbinin en derin odasından zamana fısıldar:

Sustuklarımızın, içimizde biriken o çığlık çığlığa söylemediklerimizin ve ruhumuzu sarmalayan bu sonsuz minnetin tek şahidi bil ki sensin. Gözlerimizin yaşları bugün Senin için, Senin bıraktığın o büyük boşluk ve o sarsılmaz miras için akıyor; çünkü çok özlüyoruz O masmavi bakışları, O fedakâr duruşu... Ve bu yürek, geçen onca yıla ve mevsimlere inat, o saygı duruşunun tam ortasında hâlâ aynı gözyaşlarıyla, aynı gururla bekliyor.

 



Bu yazı 371 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
  • BUGÜN
  • BU HAFTA
  • BU AY
SON YORUMLANANLAR
  • HABERLER
  • VİDEOLAR
HABER ARŞİVİ
HAVA DURUMU
PUAN DURUMU
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
resmi ilanlar
GAZETEMİZ

Web sitemize nasıl ulaştınız?


NAMAZ VAKİTLERİ
GÜNLÜK BURÇ
nöbetçi eczaneler
HABER ARA
Bizi Takip Edin :
Facebook Twitter Google Youtube RSS
YUKARI