Bugun...


Halise TEKBAŞ

facebook-paylas
ADANA’M, SEN NE KADAR ŞANSLIYMIŞSIN…
Tarih: 11-11-2026 19:09:00 Güncelleme: 11-11-2026 19:09:00


Kendimi doğduğum günden beri Adana’nın sarı sıcağında, Çukurova’nın insanın tenine işleyen neminde buldum. Sonradan anladım ki yalnızca sıcak değildi burada insanı kuşatan; bereketti, emekti, topraktı, alın teriydi. Çukurova ne kadar bereketliymiş… Bu bereket yalnızca tarlalarda yetişen ürünlerle sınırlı kalmamış; sanata, edebiyata, kültüre de uzanmış. Sanki toprağın içinden yalnızca başaklar değil, kelimeler, türküler, şiirler, hikâyeler ve sanatçılar da filizlenmiş.

Güzel Adana’m öyle değerler yetiştirmiş ki… Yeter ki elin kalem tutsun, yeter ki bu şehrin suyundan iç, toprağına çıplak ayaklarınla bas. Yüreğinde bir gelincik açıversin. İşte o zaman Çukurova’nın insanın içine işleyen ruhunu anlamaya başlarsın.

Seyhan’ımız, Ceyhan’ımız, turunç ağaçlarımız, baharın gelişini müjdeleyen çiçeklerimiz… Nisan ayında başka bir kokar Adana. Toprak uyanır, ağaçlar çiçeklenir, sokaklara turunç kokusu yayılır. Çukurova’nın bitki örtüsü, güneşi, nehri, ovası ve insanı sanki yeryüzünde kocaman bir sanat penceresi açar. Bu topraklar insana bakmayı, düşünmeyi, yazmayı ve anlatmayı öğretir.

Adana’m, sen ne kadar şanslıymışsın…

Orhan Kemal’ler, Yaşar Kemal’ler, Arif Nihat Asya’lar, Demirtaş Ceyhun’lar, Yılmaz Güney’ler, Muzaffer İzgü’ler, Salih Güney’ler, Müslüm Gürses’ler, Ferdi Tayfur’lar ve daha niceleri… Edebiyatın, sinemanın, tiyatronun, müziğin ve sanatın farklı dallarında iz bırakmış nice değer bu topraklardan çıkmış.

Çukurova’m gerçekten sanatçı, yazar, ozan ve şair bolluğu yaşamış bir coğrafya.

Edebiyata gönül veren bizler için bu isimlerin birçoğu yalnızca Adana’nın değil, Türkiye’nin kültür hafızasının da önemli parçalarıdır. Bazıları eserleriyle dünya çapında tanınmış, bazıları ise yaşadıkları toplumun acısını, sevincini, yoksulluğunu, aşkını ve umudunu kalemleriyle, sesleriyle, perdeleriyle anlatmıştır.

Onları rahmetle andığımızda bazen duygularımıza yenilir, gözyaşlarımızı tutamayız. Çünkü onları yalnızca isimleriyle değil, eserleriyle tanırız. Çocukluğumuzda okuduğumuz satırlarda, dinlediğimiz türkülerde, izlediğimiz filmlerde, duyduğumuz hikâyelerde büyümüşlerdir.

İsimleri yaşasın diye yarışmalar düzenler, anma geceleri yapar, paneller gerçekleştiririz. Onları özleriz. Özlemle anarız. Çünkü bazı insanlar aramızdan ayrılsa da eserleri yaşamaya devam eder.

Eserleriyle büyüdüğümüz ustaları asla unutamayız.

Ancak bugün sanat ve edebiyat ortamına baktığımda beni düşündüren başka bir meseleyle de karşılaşıyorum.

Kimi zaman sanatçı, yazar, gazeteci, halk şairi, araştırmacı, tiyatrocu, bilim insanı, fotoğraf sanatçısı ve daha birçok sıfatı aynı anda taşıdığını söyleyen kişiler görüyoruz. Elbette insanın birçok alanda üretmesi mümkündür. Bir insan birden fazla sanat dalına ilgi duyabilir, farklı alanlarda eser verebilir. Buna hiçbir itirazım yok.

Benim itirazım başka…

Sıfatların çoğalmasının, emeğin yerini almamasını istiyorum.

Gerçek sanat emek ister. Yazmak, yalnızca bir kitabın kapağına isim koymak değildir. Şair olmak, birkaç dizeyi yan yana getirmek değildir. Araştırmacı olmak, birkaç bilgiyi bir araya toplamakla tamamlanmaz. Gazetecilik ise yalnızca bir unvan taşımakla yapılmaz.

Bunların her birinin arkasında yıllarca süren emek, araştırma, okuma, düşünme, gözlem ve üretme vardır.

Üstelik gerçekten üreten insanların konuşacak çok şeyi vardır.

Neden panellerde, konferanslarda, söyleşilerde bildiklerini gençlerle paylaşmaktan kaçınalım? Neden deneyimlerimizi yeni kuşaklara aktarmayalım? Bir sanatçının en büyük zenginliği yalnızca ortaya koyduğu eser değil, kendisinden sonra gelenlere bırakabileceği bilgi ve deneyimdir.

Kendini anlatmak elbette insanın hakkıdır. Fakat kendini anlatmanın yolu yalnızca sıfatları çoğaltmak olmamalı. Bazen insanın ne olduğunu en güzel anlatan şey, kendi söylediği sözler değil, geride bıraktığı eserdir.

Ben sanatın egoyla değil, emekle büyüdüğüne inanıyorum.

İnsanın kendisini değerli görmesi başka, değerini sürekli başkalarına kanıtlama ihtiyacı duyması başka bir şeydir. Gerçek üretimin olduğu yerde eser zaten konuşur.

Beni asıl düşündüren bir başka konu da duyduğum bazı iddialardır.

Bir toplantıda kulak misafiri olduğum bir konuşmada, bazı kişilerin internet ortamından çeşitli metinler edinip bunları kendi imzalarıyla yayımladıkları ileri sürülüyordu. Doğrusu bu iddianın kendisi bile insanı düşündürmeye yetiyor. Çünkü bir eserin arkasında başkasının emeği varsa, o emeğin hakkını teslim etmek gerekir.

Yine çok düşük maliyetlerle az sayıda kitap bastırıp bunları büyük bir edebî başarı gibi sunma anlayışından söz ediliyor.

Kitap basmak elbette kötü bir şey değildir. Bugün teknolojinin sağladığı imkânlarla herkes kitabını yayımlayabilir. Asıl mesele kitabın basılması değil; o kitabın içinde ne olduğudur.

Bir kitabı değerli yapan yalnızca sayfa sayısı, kapağı, baskı adedi veya yazarının kendisine verdiği sıfatlar değildir. Değer, kelimenin içinde saklıdır. Emeğin içinde saklıdır. Okurun yüreğinde bıraktığı izdedir.

Bir de “yevmiye ile şiir yazılır” anlayışını duyduğumda gerçekten şaşırdım.

Şiir, yalnızca kelimelerin yan yana dizilmesi değildir. Şiirin içinde duygu vardır, yaşanmışlık vardır, hayal vardır, ritim vardır, insan vardır. Şairin yüreğinden süzülmeyen bir söz, ne kadar güzel görünürse görünsün, okurun yüreğine aynı şekilde ulaşmayabilir.

Elbette günümüzde yapay zekâdan dijital yayıncılığa kadar birçok yeni araç hayatımıza girdi. Bunlardan yararlanmak başlı başına yanlış değildir. Fakat araç ile sanatçının emeğini birbirinden ayırmak gerekir. Teknoloji kolaylık sağlayabilir; fakat gerçek üretimin yerini tutmamalıdır.

Benim dileğim, çevremizde gerçekten emek veren insanların değerinin bilinmesidir.

Kimseyi küçük düşürmek, kimseyi teşhir etmek ya da birilerini hedef göstermek değil derdim. Tam tersine, gerçek emeğin korunmasını istiyorum. Çünkü bir insan yıllarca okuyup araştırıyor, yazıyor, üretiyor, kendisini geliştiriyor; başka biri ise yalnızca birkaç sıfatla aynı yere gelmeye çalışıyorsa, burada sorgulanması gereken bir şeyler vardır.

Sanatın en büyük düşmanı eleştiri değildir.

Sanatın en büyük düşmanı, emeğin değersizleştirilmesidir.

Adana’m bunu hak etmiyor.

Çukurova’nın bereketi yalnızca toprağında değil, insanındadır. Bu topraklardan daha nice yazarlar, şairler, sanatçılar, bilim insanları çıkabilir. Yeter ki gençlere yol açılsın, yeter ki gerçek emek desteklensin, yeter ki gösterişin yerine üretim konulsun.

Ben; dürüst, bilinçli, kendiyle barışık, başkasının emeğine saygı duyan, bilgisini paylaşmaktan çekinmeyen sanatçıların, yazarların, bilim insanlarının çoğalmasını diliyorum.

Çünkü insanın büyüklüğü, kendisine taktığı sıfatların sayısıyla ölçülmez.

Büyüklük, geride bıraktığı izdir.

Heyhat…

Neler duyuyoruz, neler görüyoruz.

Ama yaşadıkça daha çok şey öğreneceğiz.

Belki de hayatın en büyük öğretmeni budur: İnsan yaş aldıkça yalnızca dünyayı değil, insanı da daha iyi tanıyor.

Ve ben hâlâ aynı duyguyla dönüp Adana’ya bakıyorum:

Adana’m, sen ne kadar şanslıymışsın…

Bunca şair, bunca yazar, bunca sanatçı…

Bunca hikâye…

Bunca türkü…

Bunca hayat…

Anlat anlat bitmez.

Çukurova’nın bereketi toprağında olduğu kadar insanındadır.

Ve bu topraklar, gerçek emekle yazılan her güzel sözü yaşatmaya devam edecektir.



Bu yazı 360 defa okunmuştur.

FACEBOOK YORUM
Yorum

YAZARIN DİĞER YAZILARI

YAZARLAR
ÇOK OKUNAN HABERLER
  • BUGÜN
  • BU HAFTA
  • BU AY
SON YORUMLANANLAR
  • HABERLER
  • VİDEOLAR
HABER ARŞİVİ
HAVA DURUMU
PUAN DURUMU
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Takım O G M B A Y P AV
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
Tarih Ev Sahibi Sonuç Konuk Takım
resmi ilanlar
GAZETEMİZ

Web sitemize nasıl ulaştınız?


NAMAZ VAKİTLERİ
GÜNLÜK BURÇ
nöbetçi eczaneler
HABER ARA
Bizi Takip Edin :
Facebook Twitter Google Youtube RSS
YUKARI