Artık yeter! İçimde dağlar gibi büyüyen, sığmayan, kabına sığamayıp taşan bir öfke ve tarif edilemez bir hüzün var. İçim coşuyor, bir şeyler yapmak, bağırmak, değiştirmek istiyorum ama bazen kelimelerin bile bu yükün altında ezildiğini hissedip kendime yetemiyorum. Bu topraklara, bu ülkeye, bu berekete ve en çok da bu güzel insanların geleceğine bakarken göğsüme oturan o ağır taşı söküp atmak istiyorum.
Bizler ne zaman bu kadar uzaklaştık kendimizden? Hangi ara o kadim değerlerimizi, birbirimize olan hürmetimizi, adalete ve emeğe olan inancımızı yollarda düşürdük? Eskiyle yeniyi karşılaştırdığımda, zamanın sadece takvim yapraklarını değil, ruhumuzun en kıymetli hazinelerini de sürüp götürdüğünü görmek canımı yakıyor.
Geçmişin Samimiyetinden Günümüzün Yabancılaşmasına
Eskiyi hatırlıyorum... Yokluk vardı belki, kıt kanaat geçinilirdi; fakat o yokluğun içinde bile gururlu, dik duran ve birbirinin elinden tutan kocaman yürekler vardı. Komşunun açlığıyla uykusu kaçan, bir ekmeği bölüşürken gözleri ışıldayan, birbirinin kapısını çalarken ard niyet aramayan insanların ülkesiydi burası. Sokaklarımız güven kokardı, çocukların kahkahaları mahallelerin en güzel bestesiydi.
Bir de bugüne bakıyorum... Her şeyimiz var gibi görünüyor ama aslında hiçbir şeyimiz yok. Teknoloji cebimizde, dünya parmaklarımızın ucunda; fakat ruhlarımız sokağa bile çıkamayacak kadar yalnız ve ürkek. İnternet ağlarıyla birbirimize bağlıyız ama kalplerimiz arasında aşılmaz duvarlar ördük. Bencillik, açgözlülük ve derin bir yabancılaşma sardı dört bir yanımızı. Eskiden "biz" vardık, şimdi ise koca bir "ben" çölünde kaybolmuş durumdayız.
Emekle Yoğrulan Dünden Tüketim Çılgınlığına
Eski Türkiye’de emeğin bir namusu, alın terinin kutsal bir karşılığı vardı. Bir usta yetiştirmek yıllar alırdı; çırak ustasına, talebe hocasına saygıda kusur etmezdi. Yazarlar, şairler, bilim insanları bir harf için ömürlerini gaz lambalarının altında tüketir, çile çeker ama ortaya ölümsüz eserler koyarlardı. Sanat, insanın ruhunu doyuran en ulu pınardı.
Şimdi ise her şey ama her şey satılık, her şey anlık tüketim nesnesi. Bir günde yazar olanlar, İnternet’ten indirdiği cümlelerin altına imza atıp caka satanlar, emeği çalmayı başarı sayanlar sarmış etrafımızı. Kısa yoldan köşeyi dönmenin, hiç emek vermeden en tepeye çıkmanın övüldüğü bir sistemde, alın teri dökerek helalinden yaşayan insanlar saf muamelesi görüyor. Sanatın yerini ucuz gösteriler, edebiyatın yerini ego tatminleri, ilmin yerini ise ezberlenmiş boş sloganlar aldı.
Adaletin ve Liyakatin Yitip Giden Sayfaları
Geçmişte toplumun direği liyakat ve ahlaktı. Bir göreve getirilecek insanın ilmine, adaletine, geçmişine bakılırdı. İnsanlar sözünün eriydi; bir sıkı el sıkışma, en sağlam senetten daha kıymetliydi. Güven, bu toplumun harcıydı.
Bugün ise liyakat rafa kaldırılmış, sadakat ve menfaat her şeyin önüne geçmiş durumda. Kurumların içinin boşaltıldığı, adalete olan inancın zedelendiği, her gün yeni bir haksızlıkla sarsıldığımız bir düzende bocalayıp duruyoruz. İnsanlar yarına güvenle bakamıyor; gençlerimiz umutlarını başka coğrafyalarda arar hale geldi. Doğamız, derelerimiz, ormanlarımız ranta kurban edilirken; insanımızın yaşama sevinci elinden alınıyor.
İçimizdeki Coşku ve Umudun Direnişi
Tüm bu tabloya bakıp da öfkelenmemek, "Artık yeter!" diye haykırmamak mümkün mü? İçimdeki bu coşku, çaresizliğin değil, tam aksine bu gidişata razı gelemeyişin patlamasıdır. Kendime yetemediğimi hissettiğim anlarda bile biliyorum ki; susmak, bu yozlaşmaya ortak olmaktır.
Biz bu ülkeyi, Çukurova’nın bereketini, Seyhan’ın akışını, Kurtuluş Savaşında canını feda eden dedelerimizin emanetini sokakta bulmadık. Eskiyle yeninin bu acı karşılaştırması bize tek bir şeyi gösteriyor: Özümüzü kaybettikçe tükeniyoruz.
Ama vazgeçmek yok! Ne kadar üzgün ve öfkeli olursak olalım, içimizdeki o insan sevgisini, hakikat arayışını ve mücadele azmini kaybetmeyeceğiz. Bu ülke, cehalete ve yozlaşmaya teslim olmayacak kadar büyük bir geçmişe ve potansiyele sahiptir. Yine yazacağız, yine söyleyeceğiz; doğruyu, iyiyi ve güzeli savunmaktan bir adım bile geri atmayacağız. Çünkü bu topraklara olan borcumuz, susmaktan çok daha büyüktür!
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Takım | O | G | M | B | A | Y | P | AV |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|
| Tarih | Ev Sahibi | Sonuç | Konuk Takım |
|---|
