“Emek en yüce değerdir!” Kulağa hoş gelen bir söz olarak değil, yaşamla kanıtlanmış bir özdeyiş olarak vurguluyorum bu tümcedeki anlatımı…

Hele de, “kolektif insan emeği”, başarının, gelişimin ve değişimin ana hareket milini oluşturur… İnsan ruhunu doyuran, ona umut, inat ve yaşam sevinci kazandıran bir güç kaynağıdır.

Önceki akşam Seferihisar’da dört saate yakın süren, dolu dolu geçen bir söyleşi gerçekleştirdik… Dün akşam da “Dikili Kitap Günleri”nde masamın çevresini hiç boş bırakmayan dostlarımla konuşurken bir yandan da karşımızda kurulu kürsüde söz alan konuşmacıların güncel siyaset ve kültür üzerine yaptıkları konuşmalara kulak misafiri oldum. Bana kalırsa, Seferihisar’da okurlarımın da son kısmına katıldığı ve son bir saati “kıyasıya” tartışma içinde geçen söyleşi, çok daha sorun açıcı ve yol gösterici idi…

Bu arada konuşmamın ortasında el kaldırarak söz vermek istemeyişime karşın konuşan, yaptığım çalışmayı eksik bulan (Kurtuluş Savaşı hakkında gerçek bilgiye ulaşabilmek için, Yunan yazarları da okumalıymışım –adını saydığı tüm Yunan yazarların kitaplarını okumuştum oysa ve ben bir Türk edebiyatı araştırması yapmıştım; adı üstünde; ‘Romanlarımızda Kurtuluş Savaşı…’), toplantıdan ayrılırken de bana hoşça kal bile demeyen bir katılımcının sürekli olay çıkarmaya çalışan tavrına karşın, son derecede doyurucu, geniş oylumlu ve bir kişi dışında herkesin hoşnut kaldığı bir toplantı oldu.

Son bir saatte “halk” kavramı üzerine tartıştık. Bazı katılımcılarımızın devrimcileri yalnız bırakan, onlara sırtını dönen, hatta kendileri için savaşan yiğit insanları zalim güçlere ihbar eden halk davranışlarından hareketle yönelttikleri eleştirilere göğsümü gere gere, kendi yaşam deneyimimden güç alan örneklerle yanıt verdim. Fin toplumunun düşünsel önderi Snellman’dan, Köy Enstitüleri kurucusu Tonguç Baba’dan,onların halkı aşağılayan,küçümseyen aydınlara karşı duyduğu öfkeden söz ettim.Halkın içinde yaşayalım, halkın içinde emek verelim yaşamımıza…

Günümüz aydın olsun değerli dostlar…