Cumhuriyet kadınlarımızı kutluyoruz. Onlar güneş tanrıçası Umay’dan, Anadolu’nun bereket tanrıçası Kybele Ana’dan, Osmanlı’nın Muaviye örneklerinden alıp kendilerine dayatmaya kalktığı yaşam tarzına karşı erkeğinin önünde direnen Kadıncık Ana’dan, yörük analarından, Kurtuluş Savaşı yıllarında Sovyetler’den, İstanbul’dan kaçak gelen kop mermilerini Karadeniz kıyılarından Anadolu’ya taşırken küçük bebeğiyle birlikte kundaklara sarıp kendisi soğukta donan kadınlarımızın, erkeğiyle birlikte cephede işgalci düşmana karşı tetik çeken Nenehatunlardan, iki oğlunu da Kurtuluş Savaşı’nda şehit vermiş çeteci Emire Ayşe’den, Erzurumlu ve Tarsuslu Kara Fatmalar (Afyon savaşına sekiz kişilik çetesiyle katılmış Adile Hala), Cumhuriyet sonrası ilk fırkayı kurup bir ömür kadın hakları için mücadele etmiş (16 Haziran 1923 Kadınlar Halk Fırkası) kadınlarımızın (Ayrıntılar için Romanlarımızda Kurtuluş Savaşı Ve Kadınlarımız kitabım…), bugünlerde de parti değiştirme baskılarına karşı yiğitçe direnen kadın belediye başkanlarımızla, bizim kendi geleneğimizin, yaşam tarzımızın günümüze uzanmış yiğit temsilcileri. Kuşkusuz kadınlarımıza Batılı birçok gelişmiş ülkeden önce seçme ve seçilme hakkını tanımış, Medeni Kanun ile bugünlere varan yasal düzenlemeler yapmış Cumhuriyet kurucusu Gâzi Mustafa Kemal’in adının da hep yaşatılması gerekir…

Kadınlarımızın bugün içinde bulunduğu durum emperyalizmin İslam ülkeleri üzerinde oynadığı oyunların da bir aynası gibidir. Emperyalizm ve ortakları iktidarlarını uzatabilmek, kendilerine yandaşlar kazanabilmek için, Mussolini faşizmi zindanlarında onlarca yıl çile çekmiş İtalyan sosyalisti Gramsci’nin deyimiyle “rızaya dayalı bir hegemonya” kurma yolunda epeyce başarılı olmuşlardır. Özellikle kadın ve çocuk istismarcısı cemaat ve tarikatları kullanarak kadınlarımızın önemli bir kısmı da erkekle eşit yurttaş haklarına sahip modern yurttaş olmak yerine, kapanıp toplumun ve erkeğin gerisine gitmek politikasına kendilerini kaptırmışlar, hatta kimi makam ve çıkarlar uğruna bu politikanın militanı olmuşlardır.

Artık bir karar vermenin zamanı geldi de geçiyor… Pervasız Trump’ın temsilcisi Tom Barrack’ın bize demokrasi yerine erkek egemen “monarşi”yi hak gören küstahlığına karşı nerede durduğumuzu belli etmek zorundayız. Ya onların insanlık dışı müdahaleleri ile bugün yaşam hakkı ellerinden alınmış Afganistan’daki, İran’daki, diğer Orta Doğu ülkelerindeki kadınlar olacak kadınlarımızın seçimi, ya Avrupa Şampiyonu olmuş yiğit kadınlarımızın yanı…

Karşılaştırabilmek çok kolay. Emperyalizmin Orta Doğu’da yol açtığı yıkımın derecesini ölçebilmek için yetmişli yıllardan bir kesit almak yerinde olacak… “Hartum Üniversitesi’nde, Musul’un bahçelerinde veya Halep kahvelerinde Gramsci’nin kitaplarıyla; Berthold Breht piyesleriyle, Nazım Hikmet veya Paul Elaurd şiirleriyle, devrimci şarkılarıyla yaşayan, Vietnam Savaşı’na, Lumumba’nın öldürülmesine Mandela’nın hapse atılmasına karşı gösteriler yapan öğrenciler, onların arasında Afgan ve Yemenli kızların ışıldayan gülümsemeleri…” (Amin Maalouf, Uygarlıkların Batışı, s 64)

Bir de bugünkü, elli yıl sonraki Afganistanlı kızlara bakın; kan gölüne dönmüş, laik yaşam biçiminin zerresi bile kalmamış, insanlara tekbir getirerek intihar etmek dışında bir çıkış yolu kalmamış, kan gölüne dönmüş Orta Doğu’ya…

Kararımızı vermek, adalet, gerçek demokrasi, kadın hakları, özgürlüklerimiz konusunda etkin ve örgütlü olarak davranan birer birey olmak zorundayız…

Selam olsun Cumhuriyet kadınlarına…

Selam olsun gelecek güzel günler için omuz omuza, kol kola duranlara…