Dünya ve özellikle Türkiye’de insanlığın başına gelmiş en kötü olayların arkasında toplumda düzeni ve adaleti sağlamakla görevli birilerinin kendilerine verilmiş yetkiyi kötüye kullanmaları, cehaleti ve çıkar hırsını masun insanların üstüne kışkırtmaları, adalet ve merhamet duygularını yok etmeleridir. Maraş’ta, Çorum’da, Sivas’ta büyük utançlar yaşamış bir ülkeyiz biz. Maraş’ta anne karnında baltayla parçalanan bebekler, Sivas’ta yakılan, dumanlarda boğulan aydınlar, Çorum’da, başka yerlerde yaşananlar bu olaylar zincirinin devamından başka bir şey değildir.

6-7 Eylül 1955 olayları sırasında Türkiye futbolunun ve Fenerbahçe'nin efsanevi ismi, güzel insan, “Ordinaryus” Lefter Küçükandonyadis de hedef haline gelen isimlerden yalnızca biriydi. Lefter, o günlerde yaşadığı acıyı şu sözlerle anlatmıştı: “15 gün önce gol attığımda omuzlardaydım. O gün ise kayalar ve boya tenekeleri ile karşılaştım. En kötüsü harçlık verdiğim çocuklar evime saldırdı. Kızlarım küçüktü, onları öldürmeye kalktılar.”

Lefter’in kızları iyi ki de büyük değilmiş…

Olayların içinde kimi devlet yetkililerinin de parmağı olduğu çok geçmeden anlaşılacaktır. 6-7 Eylül tarihi kışkırtıcıları ne utanç duydular, ne de pişman oldular. Ne yazıktır ki bugün de vicdan ve merhamet duygusunu yitirmiş birçok isim yetkili yerlerde oturabiliyor.

Bir ülkede birilerinin suç örgütü lideri olarak gösterilerek başlatıldığı bir soruşturmada o lider bir süre sonra elini kolunu sallayarak gezebiliyorsa, seçilmiş yöneticiler ve yüzlerce yerel yönetim görevlisi aylarca zor koşullarda tutuklu bulundurulabiliyorsa, belediyede tutuklu başkan yerine vekil seçecek meclis üyeleri gözaltına alınıp seçim tarihi onların olmadığı bir gün olarak bildiriliyorsa, orada demokrasinin de hukukun varlığı, yöneticilerin niyeti tartışılmaz mı?

Bütün bunlar bir tarafa, yukarıdan nasıl bir işaret gelirse gelsin, gazeteler, dernekler, din adamı geçinenler (Maraş olaylarında, Çorum’da ve 6. Filo’ya karşı gösteri yapan üniversiteli gençlere, işçilere saldıranlar “din elden gidiyor” denerek camilerde kışkırtılmıştı) ne derse desin, komşusuna, hatta hiç tanımadığı savunmasız bir insana, bir çocuğa saldıran, can alan, hırsızlık yapan o yığınlar, okul basıp arkadaşlarını katleden çocuklar, o insanlık müsveddeleri nerelerde yetişiyor? Onların var olabildiği bir ülkede öğretmenlerin, ebeveynlerin, aydın geçinenlerin üzerlerine düşeni yapmış olduğunu söyleyebilir miyiz?

Bu olayların bir ucu gelip bizlere dayanıyor demek ki… Aramızda kin ve nefret duygularıyla gezen, saldırmak için fırsat kollayan birilerinin varlığına göz yumuyoruz. Haksızlıklara, adaletsizliklere sesimizi çıkarmıyoruz. Yetkisini kötüye kullananları, yanlış yapanları toplumdan dışlamayı, aramızdan uzaklaştırmayı ve utandırmayı başaramıyoruz.

Barışın, kardeşliğin, dürüstlüğün, emeğe saygının, dini, dili, kültürü ne olursa olsun herkese eşit yaşam hakkının yaşama geçebilmesi için önce herkesin aynaya bakması, kendi iç dünyasını gözden geçirilmesi, sonra iyilik, güzellik ve doğruluk için davranışa geçmesi gerekiyor…

Yalanlar üzerinden çarklarını döndürenlerin, insanlığı sömürenlerin, kavgalar üzerinden mal mülk edinenlerin devrinin kapanması, yaşanası bir dünyanın kurulması bizlerin elindedir…

Gününüz aydın olsun güzel insanlar; artık yeter; adalet, barış, sevgi, kardeşlik gelsin gelecek günlerimize…