Türkiye’deki yaklaşık 17 milyon emeklinin içinde bulunduğu sosyo-ekonomik tablo, bugün sadece bireysel bir geçim derdi değil, kitlesel bir toplumsal ve ekonomik kriz haline gelmiştir. Yıllarca bu ülkenin üretimine, sanayisine, kamu hizmetine emeğini harcamış, primlerini eksiksiz ödemiş milyonlarca insan, hayatlarının son dönemini huzur ve refah içinde geçirmeyi beklerken, cumhuriyet tarihinin en ağır yoksullaşma dalgalarından biriyle karşı karşıya kalmıştır.
​Yüksek Enflasyon ve Eriyen Alım Gücü
​Emekli maaşlarına yapılan oransal zamlar, resmi enflasyon rakamları ile mutfaktaki ve pazardaki gerçek enflasyon arasındaki makas nedeniyle daha emeklinin cebine girmeden erimektedir. Temel gıda maddelerinden doğal gaza, elektrikten ulaşıma kadar her kaleme gelen art arda zamlar, sabit gelirli olan emeklileri hayat pahalılığı karşısında tamamen korumasız bırakmıştır.
​Özellikle "kök maaş" ve "en düşük emekli aylığı" uygulamaları, sistemi daha da karmaşık ve adaletsiz bir hale getirmiştir. Yıllarca yüksek prim ödeyen ile en alt limitten prim ödeyen arasındaki makas kapanmış, emeklilerin büyük bir bölümü en alt gelir seviyesinde eşitlenerek adeta biryoksulluk standardına mahkûm edilmiştir.
​Barınma Krizi ve Çığ Gibi Büyüyen Kira Yükü
​Bugün emeklinin en büyük kabusu kuşkusuz barınma sorunudur. Büyükşehirler başta olmak üzere ülke genelinde fırlayan kira fiyatları, ortalama veya en düşük emekli maaşlarının dahi üzerine çıkmıştır.
​Ev sahibi olamayanya da kirada yaşamak zorunda kalan bir emekli için durum kelimenin tam anlamıyla çaresizliktir. Maaşının tamamını veya tamamına yakınını kiraya vermek zorunda kalan bir insanın; gıda, fatura, sağlık ve giyim gibi en temel insani ihtiyaçlarını karşılaması matematiğin kurallarına aykırı hale gelmiştir. Birçok emekli, fahiş kira artışları nedeniyle oturduğu evden çıkmak zorunda kalmakta, daha olumsuz koşullardaki evlere taşınmakta ya da iler da ilerleyen yaşlarına rağmen memleketlerine dönmenin veya yakınlarının yanına sığınmanın yollarını aramaktadır.
​Sosyal Hayattan Çekilme ve Yalnızlaşma
​Yoksulluk sadece cüzdanı değil, insanın sosyal hayatını ve psikolojisini de vurmaktadır. Maddi imkânsızlıklar, emeklileri dört duvar arasına hapsetmiştir:
​Mekanlardan ve Sokaktan Çekilme: Dışarı çıkıp bir çay bahçesinde dostlarıyla iki bardak çay içmek, bir kahvehanede vakit geçirmek ya da toplu taşımayla bir parkta oturmak bile bütçede devasa delikler açmaktadır. Birçok emekli, dışarıda harcayacak tek bir kuruşu olmadığı için evinden çıkamamaktadır.
​Sosyal İzolasyon: Sosyal ilişkilerin kopması, emeklilerde derin bir yalnızlık ve değersizlik duygusu yaratmaktadır. Torununa harçlık veremeyen, bayramda ailesine ikramda bulunamayan, arkadaşıyla bir araya gelemeyen bireyin yaşadığı mahcubiyet, psikolojik yıpranmayı daha da derinleştirmektedir.
Sağlık Erişimi ve Beslenme: Artan yaşla birlikte katlanan sağlık masrafları, reçete katkı payları ve gıdaya erişimdeki kısıtlılıklar, emeklilerin fiziksel sağlığını da doğrudan tehdit etmektedir. Dengeli beslenmek bir yana, pazar artıklarından veya ucuz gıda kuyruklarından beslenmeye çalışan bir profil, bu acı tablonun en belirgin simgelerinden biridir.
Hak Edilen Huzur Yerine Geçim Kaygısı
​Dünyanın pek çok yerinde emeklilik dönemi; seyahat etme, hobilere vakit ayırma, dinlenme ve hayatın tadını çıkarma dönemi olarak yaşanırken, ülkemizde 17 milyon insanın gündemi "bu ay kirayı nasıl öderim?", "pazardan ne alabilirim?" sorularından ibaret kalmıştır.
​Emeklilerin yaşadığı bu durum, geçici bir dar boğaz değil, insanca yaşam hakkının ve sosyal devlet ilkesinin ciddi şekilde zedelendiği derin bir sosyo-ekonomik sorundur. Milyonlarca insan, ömrünü verdiği toplumda bugün maalesef temel yaşam ihtiyaçlarını dahi karşılamakta zorlanan, görünmez kılınmış ve yaşam mücadelesine terk edilmiş durumdadır.