Herkesin içinde sabırlı bir tohum gibi kendi kozasında saklı duran bir aşk yatar; bir gün bir güneş parlar, bir yağmur düşer ve tohumun çatlayıp çiçekler açtığını, ruhunuzun rengarenk bir ağaç gibi rüzgarlarla dans ettiğini görürsünüz...

Aşkın her şeye bir güzellik kattığını bilmeyenimiz yoktur.  Ama yaşanılan acılar, yalnızlıklar, beklentiler, cevapsız kalan özlemler, onlardan hiç bahsetmiyorum. Asıl özlemin tanımı çok zordur. Dil susar, göz ağlar, yürek acısı asla tükenmez. Rüzgarlarla dans eden çiçekler bazen manasız kalır düşüncelerimizde. Hoyrat fırtınaların örselenip yeniden insan ruhuna dökülür ve bu kez acının tohumları  olur aşkın çiçekleri açar derinliklerinde.

Unutmaya çalışırsın, acıyı öldürebilmek için aşkı da öldürmeye, içini acıtacak olsa da... Acıdan kurtulabilmek için eksilmeye bile razı gelirsin.  Yağmurlarla parçalanan bir geceye ya da sabaha karşı rüyalarla yatağınızda uyandığınızda ilk günlerde olmadığı kadar derin özlemlerle sarsılırsınız, onu görmek ya da hiç olmazsa sesini duymak için kıvranırsın.

Çaresizlik, özleminizi ve acınızı daha da büyütür. Unuttuğunuzu sandığınızı unutamadığınızı, eksik parçanızın gene eski yerine oturduğunu aşkınızı soluyarak hissedersiniz.

Aşkın böyle bir acıya düşmeyeceğini düşünürsünüz. Her adımda onun soluğunu, nefesini yüreğinizde hissedersiniz. Arzularınız birikir kendi kozasında duran umulmaz arzularınız harekete geçer. Aşktan korkar, bütün evrendeki çiçekleri çiğneyip gizli bir tohum gibi yeniden yüreğinize gömersiniz.

Bir yağmur damlası, rüyalarda bir güneş görülür ve tohum yeniden çatlar, aşk doğar seher yelinde... Ruhunuz aşkın ve acının çiçekleriyle bezenir, büyük bir bahçede rüzgarlarla dans eder, savrulur dalgalanır, mehtapta çaresiz özlemin aşkıyla gözyaşı döker...

Yalnızca sevincin ya da yalnızca acının çiçeklerini değil, kaçınılmaz olarak içinde barındırdığını, çiçeklerin bir kısmından vazgeçmenin bahçenin bütününden vazgeçmek olduğunu anlar, bahçeyi bütünüyle kalbinize yerleştirirsiniz, seversiniz, taparsınız.

Elinde bir demet aşk,  gizli ve loş sokaklarda seni arıyorum...

Uykum beni çoktan terk etti...